Hið stórkostlega fyrirbæri almenningssamgöngur

Hér í Danaveldi er lestakerfi eitt mikið, sérstaklega í kring um höfuðborgina, og er það, ásamt strætisvögnum og hjólastígum á sama svæði, gjarnan tekið sem dæmi þegar á að hampa ágæti almenningssamgangna fram yfir einkabíla. Á pappír lítur lestakerfið afar vel út, til að mynda eru þrjár lestir, hver um sig á 20 mínútna fresti, sem ég get tekið milli Albertslund og Hovedbanegården. Þegar allt gengur vel þýðir þetta að ég á ekki að þurfa að bíða lengur en í hámark 6-7 mínútur eftir lest. Það sem ekki kemur fram á pappírnum er að það líður varla vika án þess að ferðum tveggja þessara lesta sé aflýst í heilan dag og þá er bara ein lest á 20 mínútna fresti. Og svo koma dagar eins og í dag þar sem auk þess að tveimur línum sé aflýst virðist sú sem þá er eftir keyra eftir random tímatöflu en ekki þeirri sem er í gildi. Þegar ég var á leiðinni á kóræfingu áðan mátti ég gera mér það að góðu að bíða í 40 mínútur. Í skítakulda. Frábært. Og kom allt of seint á æfinguna. Vel má vera að það sé 50 sinnum dýrara að vera á bíl en á móti er það 5000 sinnum þægilegra.